Een wezen op vier benen

De vorige blog schreef ik toen ik dacht dat ziek zijn altijd maar even duurt…. Nou, het bleek iets langer. Weken lang heb ik op halve kracht mijn werk kunnen doen (‘s middags om drie uur ging het kaarsje helemaal uit voor de dag, en hing ik ‘s avonds futloos voor de open haard tot ik weer van mezelf naar bed mocht). Ik heb nog behoorlijk wat kunnen schrijven, vind ik, maar leuke dingen doen, daarna en daarnaast, dat zat er helaas niet in. Terwijl er zoveel te doen is, hier in Princeton…..
Een theater voorstelling in het MacCarter theatre, een concert in Anderson Hall, een tentoonstelling in het University Art Museum – ik weet het nu, omdat ik langzamerhand de schade aan het inhalen ben.
Dat komt vooral omdat ik nu een beter medicijn gekregen heb dan een dokter je ooit voor kan schrijven: mijn lieve Nettie (o sorry, ze wil hier Janette heten, spreek uit: Djanèt). Maandag kwam ze aan op Newark en kon ik haar in mijn armen sluiten.
Sindsdien is er in mijn mannenhuishouding veel veranderd: er staan nu verse tulpen op tafel, er brandt eens sfeervol kaarsje ’s avonds en het huis lééft nu. Het is er gezellig!


De sportschool was snel gevonden (met dezelfde release van bodybalance als thuis – dat is nog eens globalisering!), de shopping malls in de omgeving ook, downtown Princeton werd te voet verkend, en na een eerste keer flink in de auto verdwaald te zijn, is Djanèt nu helemaal thuis in Princeton. En na een potluck op vrijdagavond bij de buren (een Amerikaanse fuif noemden we dat vroeger: ieder neemt wat mee om te eten of te drinken) ook in de eigen buurt, waar de collega’s wonen.

Ach, een echtpaar is al snel een wezen op vier benen, schreef Belcampo ooit. Verbazend, hoe snel je na twee maanden weer bij en met elkaar thuis raakt. Zal ik hier voortaan nu maar ‘we’ gaan schrijven?
WE hebben nu de omgeving inmiddels flink verkend, het weekend door een mooie tocht te maken langs de westoever van de Delaware, in Pennsylvania, de buurstaat. Veel New Yorkers hebben er een idyllisch 2e huis.

Maar we hebben ook Trenton verkend, de hoofdstad van ‘onze’ staat New Jersey. Vergane industriële glorie. Met arme vervallen wijken, die ons bijna aan de townships op de Cape Flats in Zuid-Afrika deden denken, zo troosteloos – en (nog steeds) zwart. Met diepe gaten ook in de weg, die ons bijna een stel banden kostten. Maar daarna in New Jersey weer het golvende, welvarende farmer land, met eindeloze landerijen, graansilo’s en witte tuinhekken. En dan tot slot van de dag een mega pizza bij de Italiaan, waar je de resterende slices ongevraagd in een box mee naar huis krijgt.
WE hebben het maar goed, WE blijven nog even.

2 gedachten over “Een wezen op vier benen

  1. Ik begrijp dat jullie nog even weg(willen)blijven, mooi verhaal!….
    Laatste NL nieuws, ook voor Nettie (Janette 🙂 ) van belang: Geen enkel kind heeft de CITO-toets foutloos gemaakt. Tja wat moeten we nu beginnen in dit land ……

  2. Lieve Djanet en Frits (wat is eigenlijk jouw Amerikaanse naam: Fred?),

    Genoten van jullie verhalen, die ik net pas las. Zijn ruim een week in ons huisje in Noord-Holland geweest. Je visie over omgaan met ouderen, gelinkd aan je eigen ouder worden, zal gespreksonderwerp zijn tijdens het avondeten (ha, ha). Ook hier is het volop voorjaar, bijna zomer zelfs. Volop genieten dus. Ben reuze benieuwd naar de ontdekkingstochten van Djanet. Blijf genieten met en van elkaar!

    Liefs en groeten.
    Dineke en Maarten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s